Złamania poprzeczne kości skroniowej Powstają w wyniku urazu, którego siła skierowana jest z przodu (okolica czołowa) lub z tyłu (okolica potyliczna). Mają one cięższy przebieg niż złamania podłużne i towarzyszy im utrata świadomości. Szczelina złamania bierze swój początek w otworze wielkim lub w okolicy otworu szyjnego. Są one podzielone na złamania poprzeczne zewnętrzne, gdzie szczelina biegnie dalej przez ucho wewnętrzne pomiędzy ślimakiem i kanałami półkolistymi, wzdłuż kanału nerwu twarzowego i łamiąc przyśrodkową ścianę jamy bębenkowej przechodzi przez wzgórek (łac. promontorium), kończąc się w okolicy niszy okienka okrągłego i owalnego. Złamania poprzeczne wewnętrzne, których szczelina biegnie równolegle i bardziej przyśrodkowo od szczeliny złamania zewnętrznego, łamie poprzecznie przewód słuchowy wewnętrzny, biegnie dalej przez ślimak i kończy się ku przodowi na przednim brzegu piramidy kości skroniowej. W tym typie złamania poprzecznego nienaruszone pozostają struktury ucha środkowego i zewnętrznego. W złamaniach poprzecznych kości skroniowej błędnik błoniasty ulega uszkodzeniu lub nawet zniszczeniu na skutek krwotoku do wnętrza delikatnych struktur błędnika lub z powodu rozerwania.