Historia Pierwszy podział złamań kości skroniowej został wprowadzony w 1926 roku przez UlrichaUlrich K. Verletzungen des Gehörorgans bei Schädelbasisfrakturen. Acta Otolaryngol 1926; suppl. 6: 1-150, który wyróżnił złamania podłużne i poprzeczne. Brunner w 1934 roku podzielił złamania kości skroniowej na podłużne, poprzeczne i złamania szczytu piramidyBrunner H. Ohr und Schädeltrauma. Wien Klin Wchnschr 1934; 47: 114-127. W 1936 roku Voss zaproponował podział złamań na kilka typów: złamania podłużne z uszkodzeniem ucha środkowego, złamania poprzeczne z uszkodzeniem ucha wewnętrznego, skojarzone złamania skośne i podłużne, skojarzone złamania skośne i poprzeczne oraz skojarzone złamania podłużne i poprzeczneVoss O. Die Chirurgie der Schädelbasisfrakturen auf Grund. 25 jahriger Erfahrungen. JA Barth, Leipzig 1936.
Charakterystyka złamań kości skroniowej Złamania podłużne kości skroniowej Powstają w wyniku urazu, którego siła skierowana jest na boczną powierzchnię czaszki - okolica skroniowo-ciemieniowa. Szczelina złamania przebiega przez długą oś piramidy.