thumb|Ohele na cmentarzu żydowskim w Przysusze. Podwójny ohel po prawej kryje m.in. grób Jakuba Izaaka Rabinowicza Jakub Izaak Rabinowicz (Jakow Icchak Rabinowicz, Jakow Icchak ben Aszer z Przysuchy zwany Świętym Żydem, hebr. Ha-Jehudi ha-kodesz, także Święty Juda; ur. 1766 w Przedborzu, zm. 1813 w Przysusze) – rabin chasydzki, pierwszy cadyk i założyciel chasydzkiej dynastii Peshischa oraz jej odgałęzienia – dynastii Biala. Uczeń Widzącego z Lublina – Jakuba Izaaka Horowica i Dawida Biedermana z Lelowa.
Życiorys Urodził się w Przedborzu, gdzie jego ojciec, potomek znaczącej rabinicznej rodziny, pracował jako kaznodzieja. Jakub Izaak studiował u Arie Leiba Charifa w Opatowie oraz w jesziwie w Lesznie. Jako młodzieniec odznaczał się wielką siłę fizyczną, ale później, gdy wycofał się z życia świeckiego, jego tężyzna osłabła z powodu długich postów i ekstatycznych praktyk modlitewnych. Pod wpływem Mojżesza Leib Sasowa oddał się intensywnym praktykom religijnym i studiowaniu Tory. Kiedy rozdał swój majątek pomiędzy ubogich musiał się utrzymywać z pracy mełameda. Przełomowy moment w jego życiu nastąpił po spotkaniu z Jakubem Izaakiem Horowicem, zwanym Widzącym z Lublina, który mianował go doradcą i mentorem dla młodych studentów żydowskich.