Nykorak, skarbnikiem Stepan Feniuk, kwatermistrzem Ołena Stepaniwna.
W związku z tym stara organizacja dla odróżnienia zaczęła się nazywać Towarzystwo Ukraińskich Strzelców Siczowych I (USS I).
Tradycyjnie do USS I należeli studenci, uważający się za przyszłych dowódców, a do USS II młodzież robotnicza, rzemieślnicza i chłopska, szkolona jako szeregowcy. Do USS II przyjmowano również dziewczęta. Na początku 1914 zakupiono pierwszą broń do szkoleń: 100 przestarzałych karabinów Werndla i kilka nowoczesnych karabinów Mannlichera.
Do wybuchu I wojny światowej powstało w sumie 96 organizacji USS. Do najlepiej wyszkolonych należały: USS I i USS II ze Lwowa, z Borysławia (dowódcy Kłym Hutkowskyj i Łew Łepkyj), z Jasienicy koło Drohobycza (dowódca Hryhorij Kossak), z Jaworowa (dowódca O. Demczuk), ze Skolego (dowódca Semeniuk). Demczuk i Semeniuk napisali zresztą na potrzeby USS pierwszy ukraiński podręcznik wojskowy – „Prawylnyk piechotynciw”.