W swojej pracy scenicznej niejednokrotnie powracał do żołnierskich motywów legionowych.
W roku 1918 w Warszawie wznowił przerwaną karierę, początkowo w Teatrze Praskim, gdzie dał się poznać jako zdolny amant i wodewilista, a następnie występował na deskach Teatru Miejskiego w Lublinie (1918, sezon 1919/20), w Warszawie w Teatrze Miraż (1921), od grudnia 1921 roku do 1924 roku w Qui Pro Quo. W roku 1921 zagrał w filmie Janko zwycięzca, którego jednocześnie był reżyserem i scenarzystą. Od 1924 pracował na stałe w Warszawie występując w Perskim Oku (1924-26), Qui Pro Quo (1925 oraz sezon 1926–1927), w Teatrze Kazimiery Niewiarowskiej (1926, również reżyserował), w Nowościach i Wodewilu (1926), Mignon (1929). Występował również na deskach Kabaretu Gong w Łodzi, w Krakowie w latach 1928–1929 oraz w Lwowskim Gongu od listopada 1929 do kwietnia 1930 r. Przedwcześnie zmarły aktor, był miłym, powszechnie lubianym i obdarzonym wielkim talentem artystą. Kilkakrotnie wybierany do Zarządu Głównego ZASP. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie kw. c-1-9.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych czterokrotnie Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Filmografia 1921 "Janko zwycięzca" jako plutonowy Bryś 1925 "Rywale (film)"