Rozbudowana świątynia została konsekrowana w 1919 roku przez biskupa Aleksandra Kakowskiego.
Pierwotny kościół, wzniesiony w latach 1773–1780 z fundacji Eleonory Czartoryskiej, był jednonawową budowlą na planie prostokąta, zakończoną półkolistą apsydą. Miał około 32 m długości i 13,5 m szerokości. Nakrywał go dwuspadowy dach z dachówką, nad prezbiterium znajdowała się niewielka wieżyczka. Do wnętrza prowadziły dwa wejścia, a po bokach ołtarza głównego znajdowały się zakrystia i skarbiec.
Wnętrze i wyposażenie
W XVIII wieku świątynia posiadała trzy ołtarze: główny Przemienienia Pańskiego oraz boczne poświęcone św. Annie i św. Eleonorze. Z tego okresu zachowały się m.in. figury św. Kingi i św. Jana Nepomucena, niektóre obrazy, relikwiarze oraz ornaty. Wśród zabytków związanych z fundacją Eleonory Czartoryskiej znajdują się obrazy olejne przedstawiające Jezusa i monety czynszowe, św. Eleonorę pod krzyżem oraz Świętą Rodzinę. Autorstwo obrazów nie jest ustalone; niekiedy przypisuje się je Szymonowi Czechowiczowi.