Przypadki schorzenia w północnych Włoszech na terenie Istrii określano jako falcadina, a w Słowenii i w Dalmacji mal del Breno. W szerzeniu się choroby na sąsiednie regiony pośredniczyły prostytutki, marynarze, kupcy i żołnierze.
Po Cambierim kolejnym, który poczynił obserwacje nowej choroby był protomedyk z Rijeki Josip Leopold Mašić i chirurg Fentler. W lipcu 1800 opisali oni 2600 przypadków schorzenia, we wszystkich grupach wiekowych i u obu płci. Mašić uważał, że choroba jest niezwykłą postacią kiły skojarzonej ze świerzbem, i nazwał ją morbus venereoscabiosus. Ponadto wysunął tezę, że chorobę przywlekł do Rijeki dezerter z Bośni albo czterech dunajskich marynarzy. Gminne przypuszczenie, że chorobę przyniosła prostytutka o imieniu Margarita znalazło odbicie w popularnej nazwie Margaretica.
Przyczyny choroby upatrywano w skażonej wodzie lub zatrutym powietrzu (miazmatach). Dr Sax uważał, że jest to postać skrofulozy, dr Lipić, że trądu (napisał monografię „Leprasyphilis illirica”). Z czasem europejskie autorytety medyczne uznały, że choroba jest postacią kiłyPernhoffer G. [Examinations and findings about the Škrljevo disease in the Croatian-Istrian Littoral: a contribution to syphilidology (with a map and two tables)] Wiedeń: Tandler & Co;