Droga z Kolorado wprost na północ wiodła przez góry środkowego Wyomingu, przez ziemie wojowniczych plemion indiańskich – Dakotów i Północnych Szejenów.
W zimie 1862/3 Bozeman, wraz z traperem Johnem Jacobsem i jego córką, wyruszył z Bannack kierując się na południowy wschód wzdłuż pasma górskiego Bighorn, a następnie na południe, wytyczając tym sposobem szlak Bozemana, skracający drogę przez dolinę rzeki Gallatin. W roku następnym, już samodzielnie, poprowadził tą trasą pierwszą kolumnę wozów. Osadnicy wkrótce natknęli się na Indian, którzy zażądali, by biali trzymali się z dala od ich świętych ziem. Podczas gdy większość osadników dostosowała się do tego i zawróciła na drogę okrężną, Bozeman na czele grupki konnych, wędrując nocami, dotarł do rzeki Yellowstone, przeprawił się przez Belt Mountains drogą, którą z czasem nazwano Przełęczą Bozemana i bardzo szybko dotarł do złotonośnych terenów w Montanie. Sukces wyprawy spowodował, że wiosną 1864 przeprowadził nową drogą drugą kolumnę wozów. Jej szlakiem ruszyły następne.
Wędrowcy na szlaku byli tak często atakowani przez Indian, że rząd, po zakończeniu wojny secesyjnej zlecił armii ochronę szlaku. W ten sposób doszło do budowy trzech fortów: Reno, Phil Kearny i C.F.