Na Salonie w Genewie w 1971 roku firma Lamborghini zaprezentowała ostatnią i uważaną za najlepszą wersję Miury, czyli model P400 SV. Z zewnątrz najbardziej widoczną zmianą jest brak "rzęs" wokół przednich świateł. Skorygowano również przednie wloty powietrza. Dodatkowo - by pomieścić szersze opony - tylne nadkola zostały poszerzone o 13 cm. Dopiero w tym modelu klimatyzacja i radio były wyposażeniem standardowym.
Najważniejsze zmiany zaszły pod maską. W Miurze P400 i P400 S silnik i skrzynia biegów posiadały wspólny system olejowy. W większości egzemplarzy SV został on rozdzielony, dodatkowo system smarowania silnika wykorzystywał suchą miskę olejową, co zapewniało dopływ oleju przy dużych przeciążeniach. Takie rozwiązanie oraz rozdzielony system smarowania wydatnie zwiększa żywotność układu napędowego. Silnik również zyskał na mocy i uzyskiwał 283 kW (385 KM). Przyrost uzyskano dzięki zastosowaniu nowych zaworów, wałków rozrządu i gaźników. Nowy silnik wykazywał większe spalanie, dlatego można było zamówić 110-litrowy zbiornik zamiast 77-litrowego. Innym, opcjonalnym wyposażeniem był dyferencjał z ograniczonym poślizgiem, czyli tzw. "szpera", zapewniający lepsze przenoszenie mocy na koła, choć niewiele egzemplarzy zostało w nią wyposażone.