Podobną wypowiedź wyraziła postać grana przez Leonardo DiCaprio w amerykańskim filmie Titanic (1997).
Mimo że sama kompozycja nie jest bluesem, to jej tekst jest pod wyraźnym wpływem tekstów bluesowych, zwłaszcza Blind Lemona Jeffersona. Zgorzkniały narrator po rozstaniu z Marie, zostaje z pustymi rękoma. Otacza go szczególna scenografia i postacie, a także żółta kolej, zrujnowany balkon, perski pijak, kapitan statku rzecznego itd. Nastrój narratora zmienia się w trakcie utworu – wyrażone to jest głównie ledwie zamaskowaną symboliką seksualną. Od skargi i frustracji (beating on my trumpet, gdy it gets so hard, you see) aż do poczucia swojej mocy seksualnej (np. „sześć białych koni”, itd.).
Sam Dylan uważał ten tekst za tak dobry, że w wywiadzie udzielonym w 1991 roku, który opublikowano w książce Paula Zollo, zajął się dekonstrukcją tekstu, a zwłaszcza dwóch wersów: I stand here looking at your yellow railroad / in the ruins of your balcony. Właśnie ten fragment tekstu uważany był zwykle za „poetycki bełkot”.