Obraz przedstawia Galateę w chwili ucieczki na rydwanie z muszli przez wzburzone fale. Sam motyw tego, jak i innych fresków z wilii, pochodzi z poematu Stanze per la giostra di Giuliano de’Medici florenckiego humanisty Angelo Poliziano. Na fresku Rafael korzystał również z motywów z Idylli Teokryta i Złotego osła Apulejusza. Nimfa ucieka przed śpiewającym miłosną pieśń Polifemem. Rafael przedstawił ją w pozie zwróconej ku oddalającej się postaci cyklopa, a jednocześnie trzymającą cugle powozu ciągniętego przez dwa delfiny. Wzrok Galatei jest skierowany ku niebu. Rafael przedstawił ją jako postać wyróżniającą się pięknem i swobodą ruchów. W przeciwieństwie do pozostałych postaci Galatea nie jest skrępowana więzami miłości ziemskiej. Kierunek ruchu zaznaczony jest poprzez układające się na wietrze szaty. Centralna postać Galatei znajduje się na linii dwóch strzał wypuszczanych przez Kupidyny, znajdujące się nad jej głową oraz na linii cugli powozu. Kupidyny dla zabawy strzelają do postaci otaczających nimfę.
W lewym dolnym rogu znajdują się Tryton i Nereida.