W 1962 roku wariant ten otrzymał oznaczenie F-2D.
Ogółem powstało 895 samolotów rodziny F2H, wraz z trzema prototypami.
Służba thumb|F2H-2 Banshee z VF-11 z bombami nad Koreą, 1952 rok thumb|Rozpoznawczy F2H-2P z dywizjonu VMJ-1 Marines w Korei (przed samolotem kamery) Dostawy Banshee zaczęły się w sierpniu 1948 roku do doświadczalnego dywizjonu Marynarki USA VX-3, a następnie w marcu 1949 roku do dywizjonu VF-171. W maju otrzymał je też dywizjon VF-172i. W sierpniu 1949 roku prowadzono próby kwalifikacyjne F2H-1 na lotniskowcu USS „Franklin D. Roosevelt”. W służbie potocznie nowe samoloty nazywano „Banjo”. Podstawowa wersja F2H-2 zaczęła wchodzić na wyposażenie dywizjonów latem 1949 roku, zastępując F2H-1. Przede wszystkim samoloty te weszły najpierw na wyposażenie dywizjonów bojowych na lotniskowcach operujących na Atlantyku i Morzu Śródziemnym. Zaletą samolotu był duży pułap operacyjny – ponad 14 km, największy spośród myśliwców Marynarki tego okresu. 9 sierpnia 1949 roku doszło na Banshee do pierwszego w USA ratunkowego użycia fotela wyrzucanego (pilot J. Fruin).