wyższej abhidharmy, związanej z mahajaną, w oparciu o dzieła Asangi, oraz niższej abhidharmy, związanej ze śrawakajaną, której głównym dziełem jest „Skarbiec Abdhidharmy” (Adbhidharmakośa), ułożony przez indyjskiego mistrza Wasubandhu, i komentarze Sanghabhadry, Dignagi, Sthiramatiego i Dzinaputry. Przekazy te dotarły do Tybetu w ósmym wieku poprzez panditę Dzinamitrę, lotsawę Kawa Paltseka i innych tłumaczy. Również wielki uczeń Naropy, pandita Mitrijnana, udał się do Tybetu, gdzie nauczał abhidarmy wielu tybetańskich scholastyków i mnichów. Powyżej wspomniany Sakja Pandita był również bardzo ważny dla przekazu abhidharmy. „Skarbiec abdhidharmy” należy do żywej tradycji buddyzmu tybetańskiego po dziś dzień.
Przekaz sutr Sutry tzw. hinajany – Kosz sutt (Sutta-pitaka), zob. Sutra – mające źródła w języku pali, w buddyzmie tybetańskim zebrane są w kanonie Kangjuru obok sutr mahajany. Oryginalny tybetański Kangjur zawiera 100 tomów i utrzymywany jest dla kolejnych pokoleń nieprzerwanie również poprzez ustne przekazy tzw. lungi, które trwają kilka dni.