Antygona w Nowym Jorku – sztuka teatralna Janusza Głowackiego, tragifarsa, polski dramat współczesny w dwóch aktach, szesnastu scenach. Po raz pierwszy sztuka ta została opublikowana w miesięczniku „Dialog” w roku 1992. Zarówno tytułem, jak i treścią nawiązuje do antycznej tragedii Sofoklesa – Antygony.
Fabuła Akcja utworu rozgrywa się w ciągu jednej nocy w Tompkins Square Park w Nowym Jorku, w środowisku ludzi bezdomnych. Bohaterowie używają wulgarnego języka. Jest to świadomy zabieg artystyczny, który oddaje autentyczność ich środowiska.
Bohaterami sztuki są: Policjant, Sasza, bezdomny pięćdziesięcioparoletni rosyjski Żyd, Anita, bezdomna Portorykanka, lat około czterdziestu, Pchełka, czterdziestoparoletni bezdomny Polak, John – zwłoki bezdomnego, ukochanego Anity.
Anita wypytuje Saszę o Johna, swojego ukochanego. Dowiaduje się, że John nie żyje i ma zostać pochowany jak wyjęty spod prawa. Kobieta jest oburzona, postanawia dopilnować, by John został pochowany z należytym szacunkiem – w parku. W tym celu trzeba jednak wykraść zwłoki z kostnicy.
Ważniejsze realizacje teatralne Sztuka została napisana na zamówienie amerykańskiego teatru Arena Stage.
Ważniejsze realizacje sztuki w Polsce: