Uczyła śpiewu i gry na fortepianie. Pracowała w Konserwatorium GTM (1908–1909), a do roku 1923 prowadziła we Lwowie prywatną szkołę fortepianu i śpiewu. Brała udział w obronie Lwowa za co została odznaczona Krzyżem Obrony Lwowa. W 1923 roku opuściła Lwów i zamieszkała w Bydgoszczy, gdzie uczyła w Bydgoskim Konserwatorium Muzycznym. W czasie wojny znalazła się na listach inteligencji bydgoskiej przeznaczonej do likwidacji (bydgoska Akcja AB). Opuściwszy miasto ukrywała się – m.in. w okolicach Płocka i w Krakowie (u rodziny i znajomych – prof. Zofii i Jana Walasów). Po II wojnie światowej w roku 1947 wróciła do Bydgoszczy, gdzie była założycielką sekcji fortepianu w Społecznym Ognisku Artystycznym. Była nauczycielką m.in.: późniejszego prof. Akademii Muzycznej w Gdańsku – Konrada Pałubickiego, Pawła Podejki i Jerzego Hoffmana. W Bydgoszczy prowadziła dom muzyczny, w którym bywali (od lat dwudziestych) m.in.: Juliusz Kaden-Bandrowski, Marian Turwid, Zbigniew Drzewiecki, Adam Grzymała-Siedlecki, Antoni Grabarz, Ryszard Siennicki, Aleksander Modlibowski, Kazimierz Borucki, dr Jan Piechocki i inni.
W Bydgoszczy związana najpierw z Augustem Pokornym, później z Konradem Pałubickim.
Pochowana na Cmentarzu Nowofarnym w Bydgoszczy (Aleja UW/33/408, wraz z Ryszardem Ciarrą, muzykiem).
Przypisy