Kolegiata Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicka świątynia w stylu późnobarokowym, zlokalizowana przy pl. Gabriela Narutowicza 1A w Łukowie. Wybudowana w latach 1733–1762 jako kościół klasztorny zakonu pijarów, obecnie pełni funkcję kościoła parafialnego. W 1997 roku podniesiona do rangi kolegiaty przez bpa Jana Wiktora Nowaka.
Historia W 1697 roku do Łukowa przybyli pijarzy, którzy osiedlili się w mieście w wyniku inicjatywy lokalnej szlachty. Do inicjatorów sprowadzenia zakonu należeli m.in.: Jan Dominik Jezierski – sędzia ziemski łukowski, jego brat Krzysztof Jezierski, Stanisław Rozwadowski – chorąży łukowski oraz Adam Szaniawski – pisarz ziemski łukowski. W 1701 r. ukończono budowę drewnianego kolegium, a w latach 1704–1712 zbudowano kościół, również drewniany. Obiekty te zostały zniszczone w 1725 r. w wyniku pożaru. Budowa obecnego kościoła rozpoczęła się w 1733 r. Sumpt wnieśli mieszkańcy miasta Łukowa i okolic oraz właściciele ziemscy. Projekt wykonał Antonio Solari, architekt królewski, we współpracy z Pawłem Antonim Fontaną, architektem nadwornym rodziny Sanguszków. Solari kierował budową do 1752 r., kiedy to przejął ją Jan Krzysztof Kluk (ojciec wychowanka łukowskiego kolegium, duchownego i przyrodnika, również Jana Krzysztofa). Kościół i równocześnie wznoszony klasztor ukończono w 1762 r. W 1812 r.