30 kwietnia, 3 dni przed wybuchem III powstania śląskiego, wyjechał do Poznania.
Działalność Po powrocie do Poznania objął pełnienie obowiązków komendanta miejscowego ZHP. Od momentu przyjazdu przejął także funkcję przewodniczącego Akademickiego Koła Harcerskiego. Był też członkiem zarządu Okręgu ZHP w Poznaniu. Następnie podjął pracę zarobkową w charakterze urzędnika kontraktowego na stanowisku młodszego referenta w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej. W 1923 roku został referentem w Komisariacie Głównego Urzędu Likwidacyjnego na b. Zabór Pruski. W 1924 roku został wcielony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Poznaniu. 1 lipca awansował na stopień bombardiera, 15 września na kaprala, w tym dniu skończył szkołę z wynikiem dobrym i mianowany został podchorążym. W 1926 roku otrzymał dyplom z tytułem magistra nauk ekonomiczno-politycznych. Po studiach osiadł się w Katowicach, gdzie 1 października 1926 roku rozpoczął pracę w Syndykacie Polskich Hut Żelaznych. W 1934 roku objął funkcję prokurenta. W 1938 roku został wyróżniony Ryngrafem za owocną działalność niepodległościową w latach 1912–1920. W 1939 roku Wawrzyniak został osadzony w obozie jenieckim dla oficerów Oflag VII A Murnau w Bawarii. Za sprawą wojsk amerykańskich odzyskał wolność 29 kwietnia 1945 roku. W tym samym roku wyemigrował do Francji.