Jan Jakub Wawrzyniak (ur. 16 lipca 1900 w Poznaniu, zm. 9 stycznia 1971 w Katowicach) – polski harcerz, powstaniec, działacz.
Młodość Urodził się 16 lipca 1900 w Poznaniu jako syn Jana Wawrzyniaka i Heleny z Kostańskich. Absolwent Gimnazjum im. Św. Marii Magdaleny. W 1915 roku wstąpił do młodzieżowej konspiracyjnej organizacji „Towarzystwo Tomasza Zana”, a od 1916 roku był członkiem jej zarządu. Tę działalność zakończyło podjęcie przez niego decyzji, w grudniu 1918, o walce zbrojnej przeciwko pruskiemu zaborcy w szeregach wielkopolskich powstańców. W 1916 roku założył w Poznaniu tajną drużynę harcerską im. Romualda Traugutta. W 1917 złożył przyrzeczenie i uzyskał III stopień harcerski. Wawrzyniak został aresztowany wiosną 1917 roku przez tajną policję pruską pod zarzutem kolportażu ulotek.
Powstanie Wielkopolskie Powstanie Wielkopolskie wybuchło 27 grudnia 1918. Wawrzyniak został kierownikiem drużyny harcerskiej w Kościelnie. Prowadził ją do 27 grudnia 1919 roku, a od września pełnił funkcje komendanta poznańskiego hufca III oraz był członkiem komendy I Okręgu Wielkopolskiego Oddziału ZHP. W sierpniu 1919 został zwolniony do rezerwy. Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. W 1919 roku założył Akademickie Koło Harcerskie im. Tomasza Zana.