Obrządek słowiański był też popularny w Chorwacji. W 925 roku i na przełomie 927/928 książę chorwacki Tomisław zwołał synody, które potępiły obrządek słowiańskiA. Cetnarowicz i in., Europa, Cz. 1, oprac. A. Pankowicz, A. Podraza, Kraków 2001, s. 132. . . .. Jednak ten przetrwał, a papież Innocenty IV w 1248 roku nadał Chorwatom przywilej używania języka słowiańskiego i głagolickiego pisma w katolickiej liturgii . W Dalmacji istniało kilka opactw benedyktyńskich utrzymujących liturgię słowiańską.
W 1347 roku zakonników z wyspy Pašman i Senj Karol IV Luksemburski sprowadził za zgodą papieża Klemensa VI do Nowego Miasta pod Pragą. Mimo obcego języka, znajdowali oparcie w tradycji słowiańskiego piśmiennictwa, z czasem też uzyskali prawa parafialne. W aktywnie działającym skryptorium powstawała literatura religijna w języku czeskim, zapisywana głagolicą. Ich działalność zakończyła się w okresie wojen husyckich na początku XV wieku. Z Pragi benedyktyni słowiańscy trafili na ziemie polskie – w 1380 powstał klasztor w Oleśnicy z fundacji księcia Konrada II, a w 1390 roku za sprawą Jadwigi i Władysława Jagiełły w podkrakowskim Kleparzu. Oba szybko upadły;