Mylesa Keogha, wojskowych karabinów z amunicją i kilku mniej wartościowych drobiazgów.
10 września Crook wyprowadził swe wygłodzone wojsko ze spalonej wioski, kierując się w stronę Black Hills, gdzie spodziewał się spotkać kolumnę zaopatrzeniową. Indianie deptali wojsku po piętach, dopóki Crook nie dogonił wreszcie 15 września kolumny z zaopatrzeniem. Bitwa pod Slim Buttes kosztowała życie dwóch kawalerzystów i jednego cywilnego zwiadowcę Crooka, Charlesa „Buffalo Chips” White’a, a po stronie przeciwnej co najmniej 10 Indian.
Po bitwie Wojsko kontynuowało poszukiwania domniemanych indiańskich obozowisk. Większe starcia miały miejsce: 25 listopada, kiedy to kawaleria stoczyła potyczkę z wojownikami wodzów Dull Knife i Wild Hog nad Czerwonym Rozwidleniem rzeki Powder (tzw. Bitwa Tępego Noża) oraz 8 stycznia, kiedy to doszło do starcia z Szalonym Koniem w bitwie pod Wolf Mountain. Całe pasmo uderzeń prowadzonych na jesieni i zimą przekonało Dakotów i Szejenów o bezsensowności dalszego oporu. W maju 1877 roku Szalony Koń kapitulował w Forcie Robinson, a Siedzący Byk wyprowadził swoich ludzi do Kanady.
„Slim Buttes” znajdują się dziś na prywatnym terenie. Bitwę upamiętnia wzniesiony w pobliżu pomnik.
Bibliografia Fred H. Werner, The Slim Buttes Battle, Werner Publications, San Luis Obispo 1981, .
Linki zewnętrzne
Kategoria:1876 w Stanach Zjednoczonych Slim Buttes Slim Buttes, Bitwao