Jan Jerzy Piechowski (ur. 31 marca 1936 w Płocku, zm. 12 stycznia 2003 w Warszawie) – polski pisarz, publicysta, tłumacz, kolekcjoner i koneser sztuki.
Życiorys Z wykształcenia filolog klasyczny. Wywodził się z mazowieckiej linii kaszubskiej rodziny szlacheckiej Piechowskich herbu Leliwa, która do połowy XVIII w. używała podwójnego nazwiska Sieczka Piechowski. Był potomkiem Józefa Piechowskiego szambelana ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Niektóre z jego powieści zostały przetłumaczone na język niemiecki i czeski.
Twórczość (bibliografia) Powieści i zbiory esejów: Cień sprawy 1962 Sekretarz Piłata 1966 Drzewo gorczycy 1968 Rzym płonie 1969 Znak Salamandry 1970 Gwiazdy z kraju północy 1971 Świadkowie i truciciele 1972 Źrenice mroku 1973 Trzecia pokusa 1974 Spotkanie z Minotaurem 1975 Dumni i niezawiśli (eseje historyczne) 1977 Pittakos błazen 1978 Las w którym straszy 1980 Rycerze wielkiej gry 1981 Dym czarnych świec 1981 Imię tego zdrajcy 1982 Dzień w ogrodzie czasu (eseje z historii sztuki) 1984 Zemsta bogini Isztar 1986 Gra królów 1986 Druga twarz 1986 Być przy ogniu 1986 Prorok czy dyktator?