Obecnie w tym miejscu jest budynek głównej poczty, a stara szkoła została przeniesiona w 1914 do Muzeum Ludowego na półwyspie Bygdøy.
W latach 1854–1866 posłowie zbierali się w sali bankietowej stołecznego uniwersytetu, gdzie było więcej miejsca, lecz już w 1854 rząd norweski w Sztokholmie (gdzie rezydował wspólny szwedzko-norweski monarcha) podjął decyzję o konieczności wybudowania nowego budynku, całkowicie przeznaczonego na potrzeby Stortingu. Ostatecznie w 1860 w wyniku głosowania (59 głosów przeciwko 47) wybrano projekt Emila Victora Langleta, architekta szwedzkiego. Nowy budynek miał być neorenesansowy, łączący włoskie i skandynawskie tradycje.
Budowę zakończono po pięciu i pół roku – uroczyste otwarcie nastąpiło 5 marca 1866. Już wkrótce obiekt okazał się za ciasny i dokonano przebudowy, łącząc podzielone dwie części Stortingu. W czasie niemieckiej okupacji Norwegii (1940–1945) w budynku parlamentu mieściła się kwatera komisarza Rzeszy Josefa Terbovena.
Kolejna rozbudowa nastąpiła w latach 50. XX wieku – architekt Nils Holter wygrał konkurs rozpisany przez parlamentarzystów i od strony ulicy Akersgaten powstała modernistyczna, czteropiętrowa dobudówka.
W ostatnich dziesięcioleciach na potrzeby parlamentu wykupiono kilka innych budynków w Oslo, gdzie znajdują się m.in.