31 października 1927 roku został przeniesiony do 81 pułku piechoty w Grodnie na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego. 18 lutego 1928 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku był komendantem obwodowym Przysposobienia Wojskowego. W styczniu 1931 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do 7 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisko komendanta Okręgu VII Związku Strzeleckiego w Poznaniu. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie był dowódcą II batalionu 4 pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie.
W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził rezerwowym 156 pułkiem piechoty. 7 września 1939 roku popełnił samobójstwo. Pochowany na cmentarzu w Rudniku nad Sanem.
Jego imieniem nazwano tamtejszy X Szczep Harcerski, którego honorowym członkiem szczepu została córka pułkownika, dr Waleria Młyniec.