W 1991 odniósł jeden z największych sukcesów w karierze, zdobywając w Bad Wörishofen brązowy medal mistrzostw świata „weteranów” (zawodników pow. 60. roku życia). Do innych turniejowych sukcesów zaliczyć mógł również: V m. w Hastings (1958/59, za Wolfgangiem Uhlmannem, Lajosem Portischem, Erno Gerebenem i Klausem Dargą), dz. II m. w Berg en Dal (1960, turniej strefowy, za Friðrikiem Ólafssonem, wspólnie z Rudolfem Teschnerem, a przed m.in. Bentem Larsenem), II m. w Arlesheim (1961, za Maxem Blau), IV m. w Grazu (1961, za Ludkiem Pachmanem, Klausem Dargą i Vasją Pircem), dz. IV m. w Wiedniu (1961, za Jurijem Awerbachem, Miroslavem Filipem i Gedeonem Barczą, wspólnie z Karlem Robatschem i Wolfgangiem Uhlmannem), III m. w Amsterdamie (1964, turniej IBM, za Bentem Larsenem i Janem Heine Donnerem), IV m. w Palma de Mallorca (1965, za Arturo Pomarem Salamnca, Albéricem O’Kellym de Galwayem oraz Klausem Dargą), dz. IV m. w Amsterdamie (1966, turniej IBM-B, za Jensem Enevoldsenem, Eddie Schollem i Theodorem Ghițescu, wspólnie z Aleksandrem Konstantynopolskim), dz. II m. w memoriale Carla Schlechtera w Gloggnitz (1971, za Vlastimilem Hortem, wspólnie z Predragiem Ostojiciem), dz. III m. w Birsecku (1971, za Gedeonem Barczą i Stefano Tatai, wspólnie z Heinzem Schaufelbergerem), II m.