Władysław Narcyz Ziemiński (ur. 17 października 1864 w Siemienow (obw. Niżnonowgorodzki, Rosja), zm. 14 września 1947 w Kłodzku) – polski inżynier, urzędnik, minister robót publicznych II RP.
Życiorys Wczesne lata Urodzony jako syn zesłańców powstania styczniowego – Leonarda i Florentyny z Tokarskich Ziemińskich. Ojciec, magister farmacji, brał udział w organizacji powstania w Płockiem i uczestniczył w walkach, w tym w starciu pod Koziołkiem w powiecie lipnowskim w dniu 16 kwietnia 1863 r. Po uwięzieniu, został razem z ciężarną żoną zesłany do gub. Nowogorodzkiej. Po powrocie z zesłania zamieszkali w Warszawie, gdzie ojciec był właścicielem kilku aptek. Bratem Władysława był Bronisław Ziemiński (1860-1915), współzałożyciel i pierwszy Prezes Towarzystwa Okulistycznego, autor pierwszego polskiego podręcznika "Zarys Okulistyki". Siostra – Stanisława (1866-1910) wyszła za mąż za architekta lwowskiego Tadeusza Wacława MünnichaMarek Gałęzowski Pułkownik „Żegota”. Życie i pisma pułkownika dypl. Tadeusza Münnicha, wyd. Warszawa 2009, s. 20.. Pozostałe rodzeństwo: Władysław (1859-1862), Zygmunt (1861-1861), Witold (1862-1896), Ludomir (1869-ok. 1950), Mieczysław (1871-1931), Helena (1872-1872), Zofia (1880 – ok.