W 1922 roku został przewodniczącym Stowarzyszenia Górników Chrześcijańskich i pracował kolejno: na Dolnym Śląsku - w Wałbrzychu, w Saksonii i Zagłębiu Ruhry. Po czterech latach został dyrektorem chrześcijańskiej gazety robotniczej „Westdeutsche Arbeiterzeitung”, ukazującej się w nakładzie 170 tys. egzemplarzy. Po objęciu władzy przez Hitlera czasopismo napotykało na coraz większe trudności, a w 1938 zakazano jego wydawania.
Od 1940 był wielokrotnie przesłuchiwany, a jego dom rewidowano. Jako członek ruchu oporu znajdował się na czarnej liście władz narodowosocjalistycznych i po zamachu na Hitlera, 12 sierpnia 1944 roku został bezpodstawnie aresztowany.
Męczeństwo i beatyfikacja Doświadczył tortur w więzieniach Kolonii, Frankfurcie nad Menem, Ravensbrück i Berlinie. Koniec jego życia wyznaczył 15 stycznia 1945 roku trybunał narodowy wydając wyrok śmierci. Powieszony został w więzieniu w Berlinie-Plötzensee, jego ciało spalono, a popioły rozrzucono po nawadnianych polach. 7 października 2001 beatyfikowany został przez papieża Jana Pawła II.