Miał udział w doprowadzeniu przed sąd Paula Touviera, Klausa Barbie oraz Maurice'a Papona oraz działał w Narodowej Federacji Deportowanych, Internowanych, Uczestników Ruchu Oporu i Patriotów (FNDIRP). Jako prawnik reprezentował interesy ofiar masakry przy stacji metra Charonne, uczestników hiszpańskiej wojny domowej, wojny algierskiej oraz wietnamskiej. Był zdecydowanym krytykiem reżimów autorytarnych i totalitarnych; przemawiał przeciwko dyktaturom w ZSRR (kilkakrotnie bronił dysydentów radzieckich), Grecji, Chile i Paragwaju.
Był przewodniczącym Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników Demokratów (AIJD).
Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950 rokuDziennik Polski, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950 roku, s. 1..
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 2005 Kategoria:Członkowie francuskiego ruchu oporu Kategoria:Francuscy prawnicy Kategoria:Działacze Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Sygnatariusze apelu sztokholmskiego 1950