Teoria ta odpowiadała zapoczątkowanemu w 1917 roku modelowi państwa regulującego i reglamentującego działalność gospodarczą, pełniącego jednocześnie funkcje pracodawcy, regulatora, mediatora i sędziego. W modelu tym brak jest miejsca na inne niż przewidziane dla podmiotów państwowych formy prowadzenia działalności gospodarczej. Taka wizja gospodarki nie przewidywała niezależnego arbitrażu czy wolnego kształtowania stosunków prawnych między uczestnikami obrotu gospodarczego (będącymi przejawem działalności gospodarczej państwa). W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy regulacje prawne mają charakter publiczno- czy prywatnoprawny, istnieje jedna regulacja zwana prawem gospodarczym.
Prawo gospodarcze w Polsce Prawo gospodarcze było koncepcją lansowaną przez ZSRR oraz komunistyczną Czechosłowację. Po 1945 roku, wraz z narzuceniem komunistycznej doktryny gospodarczej, zostało ono wprowadzone także w Polsce. Po roku 1989 pojęcie przestało mieć rację bytu – wraz z upadkiem systemu komunistycznego podstawy ideologiczno-ustrojowe tej konstrukcji przestały istnieć. Pojawiły się wówczas prywatne podmioty obrotu gospodarczego, a państwo zaczęło na powrót ograniczać swą rolę w gospodarce.