Starał się bezskutecznie o przejęcie dowództwa ochotniczego korpusu gen. Rüdigera von der Goltza w państwach bałtyckich, obiecując zaatakowanie Moskwy. Stanął na czele proniemieckiego Zachodniorosyjskiego Przedstawicielstwa. W marcu 1920 r. uczestniczył w nieudanym puczu Kappa-Lüttwitza. Po jego upadku zbiegł wraz z gen. Erichem Ludendorffem i starał się sformować „kontrrewolucyjną armię”, złożoną z Niemców, Rosjan, Węgrów i Włochów, która doprowadziłaby do restauracji monarchii w krajach Środkowej Europy, w tym też w Rosji. Od końca 1920 r. należał do skrajnie prawicowej organizacji , skupiającej białych Rosjan i volkistowskich Niemców. Po pewnym czasie stanął na jej czele, sprawując tę funkcję do listopada 1923 r. W okresie międzywojennym był jednym z ideologów tzw. „rosyjskiego faszyzmu”. Mieszkał w Monachium, gdzie w 1923 r. udzielił schronienia nazistom, w tym Adolfowi Hitlerowi. Przy jego pomocy został później kierownikiem placówki dla rosyjskich emigrantów w Charlottenburgu, działającego pod nadzorem Gestapo, zaś w maju 1936 r. – dyrektorem Vertauenstelle für Russische Fluchtlinge w Berlinie. Jednocześnie pełnił funkcję doradcy w ministerstwie spraw wewnętrznych III Rzeszy. Podczas wojny stawiał jednak nie na A.