Z czasem jednak określenie „patrontasz” zostało całkowicie wyparte na rzecz „ładownicy”.

Pierwotnie ładownice były torbami lub pudełkami (niekiedy bogato zdobionymi) noszonymi na pasku przez ramię, w których umieszczano patrony. Wnętrze ładownicy posiadało wkładkę z drewna (zwykle liściastego), wyposażoną w otwory lub przegródki stanowiące gniazda dla patronów jednocześnie chroniąc je przed uszkodzeniem i wilgocią. Wkładka mogła zawierać również miejsce na dodatkowe akcesoria jak np. skałki, klucze do broni czy grajcar.

Wraz z upowszechnieniem się amunicji zespolonej w połowie XIX w. ładownica przybrała formę niewielkiego pojemnika (bądź zespołu pojemników) troczonych do pasa na biodrach, w których umieszczano zapas naboi (od lat 80 XIX w. spinanych dodatkowo w ładowniki lub łódki). W XX w. w związku z pojawieniem się indywidualnej broni samopowtarzalnej oraz automatycznej zasilanej z magazynków wymiennych, dostosowano do nich również ładownice, tak aby można było w nich przenosić amunicję umieszczoną już w zapasowych magazynkach.