Pierwszą seniorską imprezą w jego karierze były igrzyska olimpijskie w Calgary w 1988 roku. Wystartował tam tylko w sprincie, kończąc rywalizację na szóstym miejscu. Już rok później, podczas mistrzostw świata w Feistritz w tej samej konkurencji zdobył złoty medal. Wyprzedził tam Eirika Kvalfossa i Jurija Kaszkarowa z ZSRR. Na tej samej imprezie reprezentacja NRD w składzie: André Sehmisch, Frank-Peter Roetsch, Birk Anders i Frank Luck zwyciężyła w sztafecie. W barwach NRD zdobył też złoto w biegu drużynowym i brąz w sztafecie na mistrzostwach świata w Mińsku/Oslo/Kontiolahti w 1990 roku.
Po zjednoczeniu Niemiec pierwsze medale zdobył już na mistrzostwach świata w Lahti w 1991 roku. Był tam drugi w sprincie, rozdzielając rodaka Marka Kirchnera i Eirika Kvalfossa. Parę dni później razem z Ricco Großem, Markiem Kirchnerem i Fritzem Fischerem zwyciężył w sztafecie. Z powodu choroby nie znalazł się w kadrze Niemiec na igrzyska olimpijskie w Albertville w 1992 roku.