Po wojnie zajmował się głównie polityką i krytyką literacką. Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950 rokuDziennik Polski, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950 roku, s. 2.. Był ministrem kultury NRD w latach 1958–1961, a od 1961 do 1971 – wicepremierem. Pod koniec życia, w latach 1972–1982, działał jako wiceprzewodniczący i honorowy przewodniczący Federacji Kultury Wschodu Niemiec.
Odznaczony Brązowym Orderem Zasług dla Ojczyzny.
Z racji sprawowanych funkcji był „skoszarowany” w partyjno-rządowym osiedlu kierownictwa NRD wokół Majakowskiring w Berlinie-Pankow. Pochowany na Cmentarzu Centralnym Friedrichsfelde w Berlinie.
Publikacje Der Kampf vor den Fabriken (Erzählungen), 1926 Braunbuch über Reichstagsbrand und Hitler-Terror (Mitherausgeber), Paris 1933 (Brunatna księga o podpaleniu Reichstagu) Der Irrweg einer Nation, Meksyk 1945 (Naród na manowcach, wyd. pol. 1950) Stalin und die Schicksalsfragen der deutschen Nation, Berlin 1949 Literatur und Wirklichkeit. Beiträge zu einer neuen deutschen Literaturgeschichte, Berlin 1952 Schiller – Größe und Tragik eines deutschen Genius, 1955 Kulturelle Probleme des sozialistischen Humanismus. Beiträge zur deutschen Kulturpolitik. 1946–1961, Berlin 1962 Shakespeare. Realist und Humanist, Genius der Weltliteratur, Berlin 1964 Entscheidung unseres Jahrhunderts.