Podczas mistrzostw świata w Lake Placid w 1987 roku w startach indywidualnych plasował się w czołowej dziesiątce, jednak nie stanął na podium. W biegu indywidualnym był piąty, a w sprincie zajął szóste miejsce. Ponadto w sztafecie razem z Wasiljewem, Miedwiedcewem i Aleksandrem Popowem zdobył srebrny medal. Kolejne trzy medale wywalczył na mistrzostwach świata w Feistritz w 1989 roku. Najpierw reprezentacja ZSRR w składzie: Jurij Kaszkarow, Siergiej Czepikow, Aleksandr Popow i Siergiej Bułygin zwyciężyła w biegu drużynowym. Następnie był trzeci w sprincie, przegrywając jedynie z Frankiem Luckiem z NRD i Eirikiem Kvalfossem z Norwegii. Ponadto wraz z kolegami z reprezentacji był też drugi w sztafecie.
Ostatni medal w zawodach tego cyklu wywalczył w 1991 roku, kiedy na mistrzostwach świata w Lahti wspólnie z Popowem, Czepikowem i Siergiejem Tarasowem zajął po raz kolejny drugie miejsce w sztafecie. Był też między innymi czwarty w biegu drużynowym i indywidualnym podczas mistrzostw świata w Oslo/Mińsku w 1990 roku. W zawodach indywidualnych walkę o podium przegrał z kolejnym rodakiem, Anatolijem Żdanowiczem.