Przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały tablice κεφαλαια (spis treści). Po 36 rozdziale (λς) w spisie treści pojawia się luka. Tekst dzielony jest według Sekcji Ammoniusza z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza.
Zawiera wiele not marginalnych oraz korekt tekstu (również na marginesie) dokonanych przez późniejszego korektora.
Teksty Jan 5,4 oraz Jan 8,3-6 oznakowane zostały asteryskiem jako wątpliwe. Posiada dłuższe zakończenie Marka, które uzyskało σλδ (234) numer Sekcji Ammoniusza, a przyporządkowane zostało do ósmego Kanonu Euzebiusza.
Tekst Charakter tekstualny Konstantin von Tischendorf, odkrywca kodeksu, oceniał, iż reprezentuje on tekst charakterystyczny dla późnych rękopisów uncjalnych (E, F, G, H, K, M, S, U, V, Γ, Λ). Uznał też, że jest bardziej wartościowy niż większość z nich. Oceniał go wyżej niż Kodeks Cypryjski, który do chwili odkrycia Petropolitanus stawiany był najwyżej w owej grupie. Silva Lake nazwała grupę rękopisów pokrewnych dla Kodeksu Petropolitańskiego rodziną Π. Symbol grupy pochodzi od siglum kodeksu Petropolitańskiego, który tym samym został uznany za najlepszego reprezentanta rodziny. Klasyfikacja metodą wielokrotnych wariantów (Claremont Profile Method) potwierdziła, że kodeks jest jednym z najlepszych reprezentantów grupy Π.