W 1882 Takaki złożył wniosek do cesarza o sfinansowanie eksperymentu. W 1884 roku wybrano dwa pancerniki: załoga jednego z nich (Tsukuba) była karmiona mięsem, rybami, jęczmieniem, ryżem i fasolą, załoga drugiego (Ryūjō) była karmione wyłącznie białym ryżem. Oba statki miały identyczny kurs. Ryūjō i Tsukuba popłynęły do Nowej Zelandii, wzdłuż wybrzeża Ameryki Południowej z Santiago do Limy, przez Honolulu i z powrotem do Japonii, w ciągu 9 miesięcy. Spośród 376 członków załogi Ryūjō 161 zachorowało na beri-beri, a 25 zmarło. Jedynie 14 członków załogi Tsukuba, którzy mieli bardziej zróżnicowaną dietę, zachorowało na beri-beri; nikt spośród nich nie umarł. Ten eksperyment przekonał dowództwo Japońskiej Marynarki, że nieodpowiednia dieta była głównym czynnikiem odpowiedzialnym za beri-beri i zaczęto przeciwdziałać chorobie. Dziesięć lat później Christiaan Eijkman dowiódł, że przyczyną beri-beri był brak określonego składnika diety, jak się okazało, witaminy B1. W 1929 roku Eijkman za swoje odkrycie otrzymał Nagrodę Nobla.
W 1905 roku Takaki otrzymał tytuł szlachecki danshaku (baron). Został też odznaczony Orderem Wschodzącego Słońca I klasy.
Bibliografia
Matsuda, Makoto. Kakke o nakushita otoko Takaki Kanehiro den. Kodansha (1990). Kenneth J. Carpenter. Beriberi, White Rice and Vitamin B. University of California Press
Kategoria:Japońscy lekarze Kategoria:Urodzeni w 1849 Kategoria:Zmarli w 1920