Ten zabieg możliwy jest poprzez obsesyjne dążenie do prób deskrypcji samego siebie, opowiedzenie dziejów starzejącego się ciała. Stąd u artysty autobiografizm, nieustannie retuszowany portret, jak choćby w obrazie „Die schlechte Regirung” z 1999, na którym nagi mężczyzna z przestrzeloną czaszką i mieczem (szekspirowskie atrybuty władzy) siedzi na pozłacanym tronie. Kolejną artystyczną fascynacją Junga są problemy komunikacji współczesnych ludzi, dzięki którym mogły powstać takie dzieła jak „In der Galerie...” czy „Kommunikation”. W tej pierwszej główni bohaterowie boją się samotności, uciekają od niej, tworzą wirtualne światy na jawie: wrażliwość podpatrzona wśród zwiedzających galerię jest pozorna – wszyscy posiadają słuchawki na uszach i zamknięte lub na wpół przymknięte oczy. Ich dotyk nie jest przejawem werbalnej akceptacji lecz seksualnej intuicji, zamiaru. Paradoksalnie, im większa chęć ucieczki od samotności, tym większe oddalenie i niezrozumienie. Paradoksowi Junga podlegają również barwy – im jaśniejsze, cieplejsze w klasycystycznym rozumieniu koloru, tym głębszy, mocniejszy tragizm. W pracy tej jedynie centryczna twarz na postumencie, w antycznym profilu, jest łagodnie zharmonizowana czernią i bielą.