Twórczość George Moore uznany jest za mistrza angielskiego romansu naturalistycznego (od 1894), odznaczał się wysokim krytycyzmem w stosunku do literatury angielskiej, w swoich utworach autobiograficznych nie oszczędzał ani przyjaciół, ani wrogów. Z ostatnich jego powieści należy nadto wymienić: „Heloise and Abelard” (1921). Najpierw pod wpływem naturalizmu francuskiego, napisał autobiograficzne „Confessions of a Young Man” (1888) i powieść o niezamężnej matce „Esther Waters” (1894), największe powodzenie zdobył powieściami „Evelyn Innes” (1898) i „Sister Teresa” (1901), w których opisał zwrot pewnych kół angielskich do katolicyzmu oraz (jak i w „Celibates” 1895) dał analizę muzyki wagnerowskiej. W „Memoirs of my Dead Life” sportretował Verlaine’a, Rimbauda, Maneta i Moneta, których poznał w Paryżu. Po współudziale w irlandzkim ruchu narodowym (tom nowel „The Untilled Field”, 1903), wydał autobiografię „Hail und Fairwell” w 3 częściach („Ave” 1911 „Salve” 1912, „Vale” 1914) oraz rodzaj rekonstrukcji życia Chrystusa: „The Brook Kerith” (1916) i i.