Z inicjatywy papiestwa we wrześniu 1211 książęta niemieccy zebrali się w Norymberdze i wybrali Fryderyka II in absentia na króla niemieckiego. Informacja o tej decyzji zmusiła Ottona IV do wycofania się z południa Włoch. W połowie marca 1212 do Niemiec wyruszył także Fryderyk II. W Rzymie złożył przysięgę lenną i otrzymał znaczną kwotę pieniędzy od papieża na dalszą podróż do Niemiec. Ludzie Ottona IV kilkakrotnie bezskutecznie próbowali go schwytać. 5 grudnia 1212 Fryderyk II został ponownie wybrany na króla niemieckiego we Frankfurcie nad Menem, a cztery dni później koronowany w Moguncji.

12 lipca 1213 Fryderyk II zabiegając o dalszą pomoc papieską, wydał w Chebie złotą bullę. Uznał w niej terytorialne roszczenia Kościoła w środkowej części Półwyspu Apenińskiego, zrzekł się wpływu na wybór biskupów i opatów oraz zrezygnował na ich rzecz z ius spolii oraz regaliów. Ponadto powtórzył przyrzeczenie, że nie będzie łączył władzy w Królestwie Sycylii i Rzeszy Niemieckiej. Tego ostatniego zapewnienia nie miał zamiaru dotrzymać.

Bibliografia Hauziński J., Imperator „końca świata“ Fryderyk II Hohenstauf (1194-1250), Gdańsk, 2000 .