wiodącym dostawcą okrętów desantowych dla ZSRR stała się Polska, gdzie zaprojektowano i zbudowano w Stoczni Północnej w Gdańsku według wymagań radzieckich długą serię średnich okrętów desantowych projektów 770, 771 i 773 (w kodzie NATO typ Polnochny). Jednocześnie na przełomie lat 60. i 70. zbudowano w ZSRR 14 dużych okrętów desantowych projektu 1171 Tapir (w kodzie NATO typ Alligator), opartych na konstrukcji statków handlowych, dysponujących możliwością pływania oceanicznego i większymi możliwościami transportowymi. Następcami obu tych rodzin okrętów, wypełniającymi lukę pomiędzy nimi, stały się budowane od lat 70. okręty projektu 775, również opracowane według wymagań radzieckich w Stoczni Północnej w Gdańsku. Dysponowały one większymi zdolnościami transportowymi od średnich okrętów desantowych i miały możliwość pływania oceanicznego, a zarazem dzięki specjalnej konstrukcji były lepiej przystosowane do operacji desantowych i miały większą odporność od okrętów projektu 1171. Oprócz nich, w ZSRR zbudowano następnie jeszcze tylko trzy duże uniwersalne okręty desantowe projektu 1174, które jednak okazały się nieudane.