Tabliczka z Cortony (łac. Tabula Cortonensis) – pochodząca z ok. 200 r. p.n.e., inskrypcja w języku etruskim, odnaleziona w 1992 roku w toskańskiej Cortonie (etr. Curtun). Jest trzecią pod względem długości spośród dotychczas odnalezionych i zarazem najdłuższą odkrytą w XX wieku inskrypcją etruską. Odlana w brązie, zawiera 32 linijki tekstu. Jej wymiary wynoszą: 50 cm długości, 30 cm szerokości i ok. 2–3 mm grubości. Choć odkryto ją w 1992, opublikowano dopiero w 1999. Podejrzewa się, że została wykonana na początku II w. p.n.e. i była częścią archiwum notarialnego. Później została złamana na 8 kawałków (zapewne, by ją przetopić), ale znaleziono tylko 7. Strata jednej części nie wydaje się ważna, ponieważ była najniżej położona i jak się sądzi zawierała tylko imiona osób.
Interpretacja Tabliczka, ma być aktem notarialnym, dotyczącym podziału spadku (bądź sprzedaży) nieruchomości (winnicy, domu bądź posiadłości), mieszczącej się w pobliżu Jeziora Trazymeńskiego, na wschód od Cortony (obecnie zachodnia Umbria). Tekst, zawiera 34 znane słowa oraz taką samą liczbę wcześniej nie spotkanych. Co więcej – zawiera nowy znak alfabetu, oznaczający literę ‘e’. Można z tego wnioskować, że – przynajmniej, w cortońskim dialekcie języka etruskiego – dźwięk, odpowiadający literze ‘e’ miał dwie różne wartości.