zabójców łódzkiego przemysłowca Mieczysława Silbersteina (bez powodzenia, orzeczono karę śmierci) oraz oskarżonych o agitację i przechowywanie nielegalnej literatury, Jakuba Frontczaka, Marii Kakszty i Bencjana Gorochowa„Rozwój”, dziennik polityczny z 1 lipca 1907 r.. Doprowadził do zakończenia lokautu w łódzkim przemyśle włókienniczym.
Był zasłużonym obrońcą. Pisano o nim:
Po wkroczeniu do Łodzi wojsk niemieckich 6 grudnia 1914 r. doprowadził do uwolnienia więźniów przetrzymywanych w więzieniu przy ulicy Milsza (ob. Kopernika) 29.
Okres międzywojenny Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. został członkiem honorowym Stowarzyszenia byłych Więźniów Politycznych, odznaczono go również Orderem Odrodzenia Polski i Krzyżem Niepodległości. Był działaczem Organizacji Radykalnej Inteligencji „Wolność”. Na prośbę Stowarzyszenia magistrat miasta Łodzi przyznał Piotrowi Konowi emeryturę „za wybitną działalność obrończą w latach 1905–1909”. Adwokat emerytury nie przyjął, tłumacząc się w liście do Prezydenta Łodzi dobrym stanem zdrowia.