Jako rezerwista 9 pułku strzelców konnych został zmobilizowany we wrześniu 1939 i znalazł się na kresach wschodnich, gdzie został aresztowany i osadzony w sowieckich więzieniach i łagrach. Uwolniony w wyniku układu Sikorski-Majski z lipca 1941; walczył następnie w szeregach 1 Warszawskiej Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. W walkach o Gdańsk był kontuzjowany. Do rezerwy odszedł w 1967 ze stanowiska redaktora „Przeglądu Kwatermistrzowskiego” w stopniu pułkownika. Od 1968 był pracownikiem naukowym Żydowskiego Instytutu Historycznego (ŻIH) w Warszawie. Przez dwa lata był jego dyrektorem oraz przez 20 lat redagował kwartalnik „Biuletyn ŻIH”.
Jego interdyscyplinarne zainteresowania zaowocowały ponad tysiącem prac z dziedziny historii i kultury, publikowanych w Polsce i za granicą. Do ważniejszych należą: trzykrotnie nagrodzona książka Prasa żydowska w Warszawie 1823–1939 (1979, m.in. nagroda „Polityki”), Adama Czerniakowa dziennik getta warszawskiego (1983, wydana za granicą w kilku językach), praca Muzyka ocalona. Judaica polskie (1989), przewidziana do druku w przekładach w Wielkiej Brytanii i Niemczech, dwa tomy esejów Z diariusza muzycznego (1977 i 1981), Martyrologia i walka Żydów polskich (1988), Żydzi w Warszawie. Życie codzienne. Wydarzenia.