W 1949 zrezygnował z pracy w kamieniu na rzecz kutego i spawanego metalu. W konstruktywistycznym stylu zaczął tworzyć przestrzenne kompozycje z cienkich prętów i blachy, harmonijnie zapełniając przestrzeń liniami i płaszczyznami. Z czasem jego abstrakcyjne prace stawały się coraz bardziej złożone w formie i większe w skali, pojawił się też kolor czarny, niebieski lub czerwony. Jacobsen był jednym z pionierów wykorzystywania złomu w sztuce, jego Lalki to figury groteskowe, a rzeźba Wojna (1952) składa się ze starej maski przeciwgazowej i rur kanalizacyjnych.
Poza rzeźbą Jacobsen zajmował się również grafiką, m.in. zilustrował książkę Jeana Laude’a Le Miroir Blanc.
W 1969 wrócił do Danii i osiedlił się w Tågelund. W latach 1962–1981 wykładał w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, a w latach 1976–1985 w Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk w Kopenhadze.
Odznaczenia i nagrody (wg źródeł) Grand Prix na Biennale w Wenecji – rzeźba (1966) Medal Thorvaldsena (1967) Prins Eugen-medaljen (Szwecja) (1974) Oficer Legii Honorowa (1980) Komandor Orderu Danebroga (1983) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (1987) Członek honorowy akademii w Monachium i we Florencji.
Jacobsen był projektantem statuetek nagród przyznawanych przez Duńską Akademię Filmową.