W języku polskim nie istnieje fonem będący dźwięcznym odpowiednikiem fonemu //, a więc //. Głoska ta pojawia się jedynie jako alofon /x/ w pozycji bezpośrednio poprzedzającej niektóre spółgłoski dźwięczne (tzw. obstruenty, tj. zwarte, szczelinowe i zwarto-szczelinowe), jak w wyrazie niechby [] (ale nie w chleb, przed spółgłoską boczną, czy chmura, przed spółgłoską nosową). Niektórzy Polacy, zwłaszcza z pogranicza ukraińskiego i czeskiego, do dziś wymawiają <h> jako //. Jest to wymowa tradycyjna, która obowiązywała jeszcze w XVII wieku i później, jednak to rozróżnienie w polszczyźnie nie istniało od początku jej rozwoju, będąc wpływem innych języków słowiańskich, głównie ruskiego. Wymowa dźwięcznego h zachowała się w wielu regionach byłej i teraźniejszej Polski – w Białymstoku (por. gwara białostocka), we Lwowie, na Śląsku, zdarza się też na Pomorzu Zachodnim, a także w Łodzi. Na Łotwie zaniknęło rozróżnienie w wymowie pomiędzy h a ch – tam jednak dźwięczne h wyparło bezdźwięczne ch.