Dzięki swoim szerokim znajomościom w 1919 roku Meissner został doradcą (referentem) w Biurze Prezydenta Rzeszy (ówcześnie socjalisty Friedricha Eberta). W roku 1920 awansował na stanowisko Dyrektora Ministerialnego i Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeszy. W roku 1923 Ebert mianował Meissnera sekretarzem stanu.
Gdy w roku 1934 Hitler połączył urzędy głowy państwa (Prezydenta Rzeszy) oraz szefa rządu (kanclerza), urząd Meissnera przemianowano na „kancelarię prezydencką”. Jego znaczenie zostało ograniczone do funkcji reprezentacyjnych.
W roku 1937 Meissner został przeniesiony na nowo utworzone stanowisko „Ministra Rządu na Stanowisku Ministra Rzeszy oraz Szefa Kancelarii Prezydenckiej Führera i Kanclerza Rzeszy”.
Po II wojnie światowej Meissner został aresztowany przez aliantów. Przesłuchiwano go w charakterze świadka podczas procesów norymberskich. W lipcu 1947 roku był świadkiem w procesie skierowanym przeciwko byłemu sekretarzowi stanu, doktorowi Schlegelbergerowi.
W 1949 roku występował jako oskarżony w tzw. procesie ministerstw, ale trybunał uniewinnił go 14 kwietnia. Dwa lata później, w maju 1949 roku, został ponownie oskarżony w Monachium. Uznano go za zwolennika rządu nazistowskiego, który jednak nie brał udziału w jego zbrodniach.