byłych kombatantów i ofiar wojny.

Od lipca 1945 zasiadał w komitecie centralnym partii komunistycznej, następnie, od 1954, w jej biurze krajowym. Z ramienia partii działał w Ruchu na rzecz pokoju, a także był odpowiedzialny za agitację w kręgach intelektualistów i studentów. Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950 rokuDziennik Polski, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950 roku, s. 2.. Po XX kongresie KPZR stanął na czele tych członków partii, którzy opowiedzieli się za wdrożeniem proponowanej przez Nikitę Chruszczowa zmian taktyki działania komunistów oraz stosunku do stalinizmu. Chociaż w 1960 uzyskał Leninowską Nagrodę Pokoju, przegrał wewnątrzpartyjną rywalizację ze zwolennikami utrzymania dotychczasowego kursu i w 1961, razem z Marcelem Servinem i Maurice Kriegelem-Valrimontem został wykluczony z władz PCF. Od tej pory nie udzielał się politycznie. Napisał książkę Le parti communiste, les intellectuels et la Nation

Życie prywatne Jego pierwszą żoną była działaczka komunistycznej młodzieżówki Vincentella Perrini, znana po ślubie jako Danielle Casanova.