Historia thumb|240px|La Brioche, mal. Jean Chardin, 1763, Luwr Słowo brioche jest używane od przynajmniej XV wieku i pochodzi od czasownika francuskiego broyer (pol. kruszyć, tłuc, rozcierać, rozdrabniać), nawiązując do długiego procesu zagniatania ciasta. Brioche może pochodzić z Normandii, która już od średniowiecza słynie z produkcji masła, którego jakość determinuje jakość tego pieczywa. W XVII wieku brioche dotarł do Paryża. Najstarszy zachowany do dzisiaj przepis pochodzi z książki kucharskiej François Marina Suite des dons de Comus, ou, L’art de la cuisine réduit en pratique z 1742 roku. W przepisie użyto drożdży piwnych (zamiast piekarniczych jak współcześnie) oraz relatywnie małej ilości masła.
Pomiędzy XV i XVIII wiekiem brioche powoli ewoluował z powszedniego pieczywa, zawierającego małą ilość jaj i masła, do chleba maślanego o dużej zawartości masła w cieście. Ten trend był szczególnie wyraźny za panowania Ludwika XIV i później, kiedy brioche uchodził zarówno za pieczywo, jak i za ciasto.
We Francji przed rewolucją wypiekano dwa rodzaje brioche: brioche dla ubogich o zawartości masła 20–25% i broche dla bogatych o zawartości masła 70% lub więcej.