W 1888 roku Hüffer zdecydował się na uporządkowanie swoich interesów w Królestwie Polskim.
Okres Stolarowych Jednym z największych wierzycieli fabryki Ludwika Hüffera była znana w Rosji firma handlowa W. Stolarow z Moskwy. Długi kredytowe Hüffera wynosiły 210 tys. rubli. Inne zobowiązania dłużnicze, w tym zabezpieczone hipotecznie, dochodziły do 190 tys. rubli.
W 1888 r. nowym właścicielem fabryki Hüffera został kupiec I gildii – Włodzimierz StolarowReklama firmy w: Jubiläumschrift der „Lodzer Zeitung”, 1863–1912. Łódź 1913, s. 160., syn Włodzimierza. Włodzimierz Stolarow nabył maszyny i urządzenia firmy Hüffera za 65 tys. rubli; wydzielił duże środki na rozbudowę i modernizację swojej firmy bawełnianej. Sprzyjała temu pomyślna koniunktura gospodarcza (lata 1893–1899). Udało mu się także spłacić większość przejętych zobowiązań.
Do firmy należały nieruchomości o powierzchni ponad 5,5 ha. Własnością rodziny Stolarowych był ogród zlokalizowany na wschód od terenu fabrycznego, a także większa ilość parceli od strony ulicy Dąbrowskiego. W 1896 roku Stolarow nabył część folwarku Smulsko, którą następnie przekazał władzom dla ludności wiejskiej.