Kolejny gatunek opisano na podstawie dobrze zachowanego okazu GPIT/RE/7113 wchodzącego w skład zbiorów Institut für Geowissenschaften w Tübingen, który jednak początkowo zaliczono do rodzaju Scymnognathus. Dokonał tego w 1950 von Huene. 20 lat później Sigogneau wyraził odmienny pogląd, klasyfikując znalezisko jako Aelurognathus? parringtoni. Współczesne publikacje, jak dysertacja Evy Gebauer, umieszczają go w rodzaju Sauroctonus, kierując się między innymi budową czaszki.
Budowa thumb|left|Rekonstrukcja głowy Sauroctonus peerringtoni Zaurokton przypominał afrykańskiego Scylacops. Był średniej wielkości przedstawicielem swej podrodziny.
Sauroctonus progressus Czaszka, zwężona w części tylnej, o niewielkich wymiarach pomiędzy oczodołami, jak i pomiędzy kośćmi skroniowymi, co czyniło węższą, niż w przypadku innych Gorgonopsinae, charakteryzowała się niewielkimi oczodołami. Łuki podoczodołowe i jarzmowe określa się jako wysmukłe. Wyrostek skrzydłowaty kości klinowej w częściach poprzecznych zaopatrzony w zęby.