Feliks Pęczarski (ur. prawdopodobnie w 1804 w Warszawie lub Kryłowie, zm. 12 października 1862 we Włocławku) – polski malarz.
Zasłynął malarstwem rodzajowym, w którym ukazywał ludzi z tzw. marginesu społecznego – szulerów, lichwiarzy – we wnętrzach kawiarni. Ten najbardziej twórczy okres w jego życiu przypadał na lata spędzone w Warszawie: 1840 do ok. 1847. Największą grupę spośród zachowanych dzieł Pęczarskiego stanowią portrety. Tworzył też obrazy religijne.
Był głuchoniemy, co prawdopodobnie wpłynęło na sposób ukazywania przez niego postaci. W latach 1818–1831 przebywał w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie, najpierw jako uczeń, a następnie nauczyciel. W latach 30. przebywał na Lubelszczyźnie. Ostatnie lata życia spędził we Włocławku.
Życiorys W Instytucie Głuchoniemych, 1818–1831 Był głuchy, choć Wojciech Gerson w Pamiętniku Warszawskiego Instytutu Głuchoniemych z 1872 r. stwierdza, że nie od urodzenia. 27 lipca 1818 r. wstępuje do Instytutu Głuchoniemych w Warszawie. Z powodu zamieszczenia go na liście tzw. uczniów ubogich, pobierał stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Dokumenty z 1819 r. opisują go jako ucznia chętnego do rysunku, malarstwa i miedziorytu. Jego pierwszym nauczycielem rysunku był Józef Pełczyński.